Voetbalhumor met een geurtje

Voetbalhumor is niet de meest verheven vorm van humor, dat weten we. Wat we ook weten is dat voetbalanekdotes soms met een korreltje zout genomen moeten worden. Een verhaal van Ruud Heus over een grap die hij samen met John de Wolf uithaalde bij Henk Fräser en Ulrich van Gobbel is zo bizar, dat het bijna niet waar kan zijn. Zelfs al weten we dat het Feyenoord van het kampioensjaar 1992/'93 op zijn zachtst uitgedrukt een bont gezelschap was.

Heus en De Wolf waren vijf seizoenen lang kamergenoten als Feyenoord in hotels verbleef. Heus: “John sliep altijd sneller in dan ik. Dat was saai. “Teruste”, zei hij, en weg was-ie. Ik kon dat niet.” Van het feit dat Heus dan nog maar wat las of een beetje televisie keek, had De Wolf geen last. Die sliep overal doorheen. “Soms verveelde ik me zo, dat ik dingetjes bedacht. Geintjes. Ik lag een keer chocolade te eten, en zag dat hij op zijn zij lag. Ik gooide stukjes van de reep op zijn matras. Toen hij zich omdraaide, lag zijn lichaam erop en trok die chocolade in het laken. De volgende ochtend had-ie zwarte plekjes. Van onder tot boven. Die kop van hem, ik wist dat ik weer aan de beurt was.”

Over Feyenoord gesproken...

John de Wolf was geen fan van trainer Gunder Bengtsson:

We moesten zo gigantisch hard trainen, dat was niet normaal meer, gewoon onmenselijk af en toe. En van een doordachte trainingsopbouw was al helemaal geen sprake. Iedereen was aan het eind van de week totaal gesloopt, helemaal op. Op zondag waren we te moe om te presteren. (…) En humor? De man had er geen idee van wat dat was. Als we op de training een geintje maakten of in de bus naar een uitwedstrijd aan het lachen waren, dan ontplofte hij zowat. Dat kon helemaal niet bij profvoetballers, zei hij, je moet je op de wedstrijd concentreren.

Bron: De Wolf, Woorden en daden, 110

Goal Henk Fraser luidde wederopstanding in

Op 11 april 1991 zou Feyenoord, dat zich bevond in een diepe sportieve en financiële crisis, uitgeschakeld gaan worden in de strijd om de KNVB-beker. Zoveel was in de aanloop naar de halve finale tegen PSV in Eindhoven wel duidelijk. Een maand eerder was in hetzelfde stadion voor de competitie immers nog kansloos met 6-0 verloren, met onder andere vier goals van de Braziliaan Romario de Souza Faria. Het zou echter heel anders lopen, met dank aan een doelpunt dat de wederopstanding van Feyenoord begin jaren negentig zou inluiden.

Er was sinds de zware nederlaag in Eindhoven het één en ander veranderd in De Kuip. De 6-0 was de nagel aan de doodskist gebleken voor het rampzalige trainersduo Pim Verbeek/Gunder Bengtsson. In hun plaats was Wim Jansen gekomen, die al het gezwets over forechecking van de Zweed Bengtsson had gelaten voor wat het was en in plaats daarvan was begonnen aan het bouwen van een team met een stevige defensieve fundering. Hij werd daarbij geholpen door goed nieuws van het blessurefront. Waar Feyenoord een maand eerder nog op het gelegenheidsduo Paul Nortan/René Brochard had moeten vertrouwen om Romario van scoren te weerhouden, kon het voor de beker rekenen op John de Wolf en Henk Fraser. Zo werd het voor de kleine Braziliaan een heel wat minder plezierige wedstrijd dan die voor de competitie.