Het Europacup-drama van Ruud Geels

Ruud Geels werd in de zomer van 1966 op achttienjarige leeftijd door Feyenoord weggeplukt bij Telstar. De jonge spits had de pech dat diezelfde zomer ook een vijf jaar oudere Zweed voor het eerst De Kuip binnenwandelde. De Zweed was ook een spits en beschikte met 70 goals in 84 wedstrijden voor IFK Norrköping over een heel wat indrukwekkender CV dan Geels met zijn 5 doelpunten in 8 wedstrijden namens Telstar. De concurrentiestrijd met Ove Kindvall verloor Geels kansloos, maar met 46 goals in 89 competitiewedstrijden gedurende de vier seizoenen die hij voor Feyenoord speelde, had hij zonder meer zijn waarde.

Zo had Geels toch zijn aandeel in het winnen van de dubbel in 1969 en in de mars naar de finale van de Europacup een seizoen later. In de eerste ronde van dat toernooi scoorde de spits 6 van de 16 doelpunten die Feyenoord over twee wedstrijden tegen KR Reykjavik liet aantekenen. Ook in de kwartfinale tegen Vorwärts Berlin en de halve finale tegen Legia Warschau kwam Geels in actie. In dat laatste geval zelfs een hele wedstrijd op rechtsback, als vervanger van de geschorste Piet Romeijn. De mededeling dat hij buiten de selectie voor de finale zou worden gelaten, kwam dan ook als een donderslag bij heldere hemel. Geels: “Vrijdag na de training zegt Happel zo in het voorbijlopen: 'Ruud, je gaat niet mee naar Milaan, jij blijft thuis. Piet Vrauwdeunt gaat mee.' Ik wist niet wat ik hoorde.”

De getrokken les van 1965?

Één van de beroemdste scenes uit de Nederlandse sportgeschiedenis speelde zich op 6 september 1965 af, toen Feyenoord in De Kuip tegen Real Madrid speelde. De wedstrijd eindigde in chaos toen een (onwaarschijnlijk genoeg) door Coen Moulijn ingezette klopjacht op een Spaanse middenvelder tot het vroegtijdig afblazen van de wedstrijd leidde.

Het tafereel ontlokte een ontzette reactie aan televisiecommentator Bob Spaak. “Coen, Coen! Behéérs je alsjeblieft,” klonk het in miljoenen huiskamers en even later: “Jongens, jongens, dit kan toch niet. Dit kan toch niet! Wat een afschuwelijke vertoning.” De kranten spraken de volgende dag hun afschuw uit over hetgeen had plaatsgevonden. Met name het harde spel van Real Madrid was steen des aanstoots, zo blijkt uit koppen als: ‘Spaanse spelers een stelletje gangsters’, ‘Schaamteloos, geniepig knokvoetbal van Real Madrid’ en ‘SS-methoden van Miera cs’.

De omhaal van de Tank

Theo Laseroms leeft voort in de herinnering als de onverzettelijke mandekker die samen met Rinus Israel het verdedigende fundament vormde van het team dat Feyenoord in 1970 de Europacup schonk. De Tank was de veelzeggende bijnaam die zijn meedogenloze spel hem opleverde. Van zijn scorend vermogend moest Laseroms het niet hebben.

De 5 goals die Laseroms in zijn 156 optredens namens Feyenoord wist te scoren, mogen zelfs voor een centrumverdediger toch wel een wat schamel aantal heten. Ter vergelijking: zijn verdedigingspartner Israel maakte 27 doelpunten in de 264 wedstrijden die hij voor Feyenoord speelde.