De clublegende die had kunnen zijn

Zou het, als de geschiedenis net iets anders was verlopen, een andere Zweedse spits hebben kunnen zijn die Feyenoord op 6 mei 1970 de Europacup bezorgde? Harry Bild zou die avond, net als Coen Moulijn, 33 jaar oud zijn geweest. Althans, zou zijn geweest: hij was het ook, alleen zat hij thuis in Zweden voor de televisie in plaats van op het veld te staan in Milaan. Een kleine drie jaar eerder had Bild net zijn eerste volledige seizoen in dienst van Feyenoord afgesloten met 24 doelpunten op zijn naam. Met Ove Kindvall was hij uitgegroeid tot een spitsenduo dat goed was geweest voor meer dan 45 doelpunten.

Harry Bild staat op het punt om te scoren tegen PSV (Bron: Nationaal Archief, Fotocollectie Anefo; Datum: 19 februari 1967; Fotograaf: Merk, Ben)

Over Feyenoord gesproken...

Rinus Israël over Theo Laseroms:

"Theo Laseroms was geen geweldige voetballer, maar als voorstopper heb ik nooit een betere voor me gehad. Hij had een verschrikkelijke hekel aan trainen, maar in de wedstrijd stond hij er. Voetballen liet hij aan mij over. Als Theo de bal had, moest hij die zo snel mogelijk naar mij doorschuiven. Ik ging dan bouwen. Ik had ook een goede trap. Samen hadden Theo en ik alles."

Bron: Nederlof, De Feyenoorders, 33

De wereldgoal en de kortsluiting

Dat Henk Vos niet de meest populaire Feyenoorder aller tijden was, mag een understatement heten. De man van de witte schoenen tegen Borussia Mönchengladbach en de uitspraak dat hij lachte om fans die kritiek op hem hadden, omdat die toch alleen maar jaloers waren dat hij zoveel geld verdiende, terwijl zij achter de lopende band stonden, was zo impopulair dat aanvoerder Ronald Koeman zich val ellende ooit geroepen voelde om supporters in een open brief op te roepen tot steun voor Vos.

Er was echter een moment dat het er serieus op leek dat alles misschien toch nog goed zou kunnen gaan komen tussen Vos en Het Legioen. Om precies te zijn, was dat op een augustusavond in 1997, toen Feyenoord het, in de jacht op deelname aan de Champions League, opnam tegen het Finse FC Jazz en met een 3-1 voorsprong de kleedkamer mocht gaan opzoeken. Met dank aan: Henk Vos.

Over Feyenoord gesproken...

Gerard Meijer over de hoofdwond van Hans Kraay:

Hans Kraay was keihard. Hij had tegen Madrid een kwartier voor rust een flinke beuk gehad. Hij kreeg een schoen tegen zijn hoofd, waardoor zijn wenkbrauw open lag. Normaal zeg je dan tegen een speler: kom er maar uit, maar Hans wilde met alle geweld verder voetballen. Hij was niet alleen hard voor zijn tegenstanders, maar ook voor zichzelf.

Bron: Feyenoord Magazine, 7e jrg, nr 8, maart 2014

Hoe als coach respect af te dwingen en hoe niet

Over hoe Ernst Happel als trainer met zijn nog altijd puike traptechniek het respect van zijn spelers afdwong bestaat een mooie anekdote. Er doen verschillende versies van dat verhaal de ronde. In de meest betrouwbare vindt het plaats gedurende zijn ADO-tijd. Tijdens een training drong een aantal spelers er bij de Oostenrijkse oefenmeester op aan om het voor gezien te houden vanwege de stromende regen. Happel plaatste daarop een flesje op de lat van een doel, zette zich op dertig meter achter de bal en trapte het flesje met een loepzuiver schot van de lat. Vervolgens keerde hij zich om en zei dat elke speler die het hem kon nadoen naar binnen mocht. Wijselijk waagde geen van hen een poging.

In andere versies vindt de anekdote plaats op de training van Feyenoord en gaat het om vijf flesjes die één voor één door Happel van de lat worden getrapt of drie ballen die achter elkaar op de lat worden getrapt. In sommige Feyenoord-versies is Wim van Hanegem in staat om het hem na te doen. In die laatste variant gaat de anekdote er meer om hoezeer Happel in de lastige maar begaafde Van Hanegem een jongere versie van zichzelf herkende. Maar in de originele versie is de clou van het verhaal dat éénenvijftigvoudig Oostenrijks international en voormalig WK-ganger Happel zijn spelers subtiel duidelijk maakte dat ze nog heel wat te leren hadden voordat ze mochten denken wel een traininkje over te kunnen slaan.

Over Feyenoord gesproken...

Jan Verheijen over zijn transfer van PEC naar Feyenoord:

Ik had dat seizoen een periode van twee, drie maanden dat ik goed in vorm was. Alles lukte, onder andere in een bekerwedstrijd waarin wij Ajax versloegen. Ik liet dus zien dat ik het ook tegen de grotere clubs kon. Vanaf dat moment is er belangstelling voor me geweest. Het ging om twee of drie clubs, maar toen Feyenoord zich meldde was er voor mij geen enkele discussie meer.

Bron: Hand in Hand, nr 6, oktober 2013

Goal Henk Fraser luidde wederopstanding in

Op 11 april 1991 zou Feyenoord, dat zich bevond in een diepe sportieve en financiële crisis, uitgeschakeld gaan worden in de strijd om de KNVB-beker. Zoveel was in de aanloop naar de halve finale tegen PSV in Eindhoven wel duidelijk. Een maand eerder was in hetzelfde stadion voor de competitie immers nog kansloos met 6-0 verloren, met onder andere vier goals van de Braziliaan Romario de Souza Faria. Het zou echter heel anders lopen, met dank aan een doelpunt dat de wederopstanding van Feyenoord begin jaren negentig zou inluiden.

Er was sinds de zware nederlaag in Eindhoven het één en ander veranderd in De Kuip. De 6-0 was de nagel aan de doodskist gebleken voor het rampzalige trainersduo Pim Verbeek/Gunder Bengtsson. In hun plaats was Wim Jansen gekomen, die al het gezwets over forechecking van de Zweed Bengtsson had gelaten voor wat het was en in plaats daarvan was begonnen aan het bouwen van een team met een stevige defensieve fundering. Hij werd daarbij geholpen door goed nieuws van het blessurefront. Waar Feyenoord een maand eerder nog op het gelegenheidsduo Paul Nortan/René Brochard had moeten vertrouwen om Romario van scoren te weerhouden, kon het voor de beker rekenen op John de Wolf en Henk Fraser. Zo werd het voor de kleine Braziliaan een heel wat minder plezierige wedstrijd dan die voor de competitie.

Over Feyenoord gesproken...

Rinus Israël over een mislukte transfer naar het Brugge van Ernst Happel:

Happel kwam zelfs naar mijn sigarenwinkel in Rotterdam-Zuid, hij wilde me hoe dan ook hebben. Toen ik transfervrij werd verklaard, ging ik dan ook naar Brugge, maar toen bleek Happel op vakantie te zijn. Die mensen van Brugge bleken niets van mijn komst te weten. Dat heb ik Happel altijd zeer kwalijk genomen.

Bron: Nederlof, De Feyenoorders, 36

Feyenoord liep eerste topspits bijna mis

Kees Pijl was een sleutelfiguur bij het doorstoten van Feyenoord naar de top van het Nederlandse voetbal. In de 203 competitiewedstrijden die de spits tussen 1921 en 1932 voor Feyenoord op het hoogste niveau speelde, scoorde hij maar liefst 182 doelpunten. Hij hielp de club aan twee landskampioenschappen en één NVB-beker. Met zijn vele goals staat Pijl tweede op Feyenoords topscorerslijst aller tijden, veertien doelpunten achter die andere vooroorlogse goaltjesdief: Jaap Barendrecht. Eigenlijk doet die tweede plaats hem geen recht.

Het gaat bij die 182 doelpunten namelijk alleen om de goals die Pijl maakte nadat Feyenoord definitief was doorgedrongen tot de Eerste Klasse. Op weg naar het hoogste niveau scoorde hij tussen 1916 en 1921 echter ook een karrenvracht doelpunten in de Tweede Klasse, de Eerste Klasse 1B en de Overgangsklasse. Hoeveel goals dat precies waren is niet bekend, maar duidelijk is wel dat Kees Pijl de meest productieve spits was die ooit voor het eerste van Feyenoord uitkwam.

Over Feyenoord gesproken...

Tim de Cler over Feyenoorders in de Ajax-jeugd:

De liefde voor Feyenoord zat er al van jongs af aan in. Zelfs toen ik nog in de jeugd bij Ajax speelde was ik stiekem al voor Feyenoord. En meer mensen uit ons jeugdelftal, zeker vijf andere jongens, waren dat ook. We schaamden ons daar niet voor en in de kleedkamer kwamen we er ook openlijk voor uit.

Bron: Feyenoord Magazine, 7e jrg, nr 8, maart 2014