Het koopje reduceert de recordaankoop tot miskoop

Deze zomer moet Feyenoord weer eens ouderwets op de kleintjes letten. In 2003 liet Feyenoord het juist breed hangen op de transfermarkt. Elf doelpunten in de Servisch-Montenegrijnse competitie en een reputatie als talent waren voor de clubleiding genoeg om in juli van dat jaar een recordbedrag van 7 miljoen euro neer te tellen voor de Serviër Danko Lazović. De nog maar net 20-jarige spits mocht bij Feyenoord de met een ruzie over geld naar het Turkse Fenerbahçe vertrokken Pierre van Hooijdonk gaan doen vergeten.

Wellicht was men vergeten dat een paar maanden eerder, in de persoon van de ook nog maar 22-jarige Dirk Kuijt, al een spits was vastgelegd als opvolger voor Van Hooijdonk (van wie het vertrek alom verwacht werd). Of misschien vond men een koopje van 1 miljoen euro een onvoldoende groot gebaar om onvrede onder de fans over het vertrek van Van Hooijdonk weg te nemen. Ook al had dat koopje dat seizoen twintig eredivisiegoals voor FC Utrecht gescoord en was hij man of the match geweest in een bekerfinale waarin hij met zijn club de vloer had aangeveegd met Feyenoord.

Over Feyenoord gesproken...

Kees van Wonderen over de trainer Bert van Marwijk:

Voor mij persoonlijk is hij een trainer gebleken met een visie. Hij wijkt niet snel van zijn lijn af en past zich niet aan. Maar hij is wel iemand die kijkt wat voor groep hij heeft, die luistert naar wat anderen vinden. Maar uiteindelijk bepaalt hij alles zelf.

Bron: Sportweek, 14 mei 2002

Feyenoord in beeld

Embed from Getty Images

Feyenoord treedt eind 1999 aan voor de zwaarbevochten 3-0 Champions League overwinning op Marseille, waarbij Julio Cruz twee van de drie goals voor zijn rekening zou nemen

Over Feyenoord gesproken...

Joop van Daele over zijn goal tegen Estudiantes:

Ik stond pas zeven of acht minuten in het veld toen Wim Jansen een pass gaf op Henk Wery. Wery trok de bal voor, die aangeraakt werd door een speler van Estudiantes, waarna ik kon schieten. Na dat doelpunt raakten die Zuid-Amerikanen vreselijk geïrriteerd. Pachame haalde mijn bril van m'n neus en Malbernat brak hem. De scheidsrechter zag niets en ik speelde de wedstrijd uit met een bril met gewoon glas.

Bron: Hand in Hand, september 1988

Mislukte opvolger Kindvall schittert in UEFA-Cup

Lex Schoenmaker is vooral de geschiedenis ingegaan als de eerste in een lange reeks mislukte opvolgers van Ove Kindvall. Feitelijk beslaat die reeks alle Feyenoordspitsen vanaf het vertrek van de legendarische Zweed tot aan de komst van Pierre van Hooijdonk, met uitzondering van Peter Houtman. Geen van allen bleek in staat consistent de twintig goals per jaar te halen, zoals Kindvall vijf seizoenen op rij had gedaan. Ook Schoenmaker niet, in zijn beste jaar scoorde Schoenmaker achttien competitiegoals.

December 1973: Lex Schoenmaker mist een doelkans uit tegen Heerenveen voor de beker

(Nationaal Archief/Anefo; Fotograaf onbekend; CC0)

Over Feyenoord gesproken...

John de Wolf was geen fan van trainer Gunder Bengtsson:

We moesten zo gigantisch hard trainen, dat was niet normaal meer, gewoon onmenselijk af en toe. En van een doordachte trainingsopbouw was al helemaal geen sprake. Iedereen was aan het eind van de week totaal gesloopt, helemaal op. Op zondag waren we te moe om te presteren. (…) En humor? De man had er geen idee van wat dat was. Als we op de training een geintje maakten of in de bus naar een uitwedstrijd aan het lachen waren, dan ontplofte hij zowat. Dat kon helemaal niet bij profvoetballers, zei hij, je moet je op de wedstrijd concentreren.

Bron: De Wolf, Woorden en daden, 110

Feyenoord in beeld

Henk Duut scoort in september 1983 een doelpunt tegen FC Groningen.

Over Feyenoord gesproken...

Ruud Gullit over Mario Been:

Been bleef altijd lachen. Als hij geen pepernoot had geraakt, dan had-ie het alleen maar over die ene bal die hij een tegenstander tussen de stokken had gespeeld. "Heb je 'm zien staan? Die gozer staat er nu nóg". Dan lag ik in een deuk.

Bron: Nederlof, De Feyenoorders, 85

Feyenoords eerste toptransfer

Met de invoering van het betaald voetbal in de jaren vijftig ontstond voor Feyenoord, dat op dat moment al bijna vijftien jaar wachtte op een landstitel, de mogelijkheid om de superieure financiële slagkracht aan te wenden ter versterking van het eerste elftal. Het resulteerde in een stroom transfers, van jonge talenten als Coen Moulijn, maar vooral ook van internationals als Kees Rijvers, Jan Klaassens en Hans Kraay. In de decennia daarvoor was het bijna niet mogelijk geweest om het team via inkomende transfers te versterken, laat staan om internationals te strikken. Toch was Feyenoord er in 1936 in geslaagd met de komst van negenvoudig international Leen Vente een ware toptransfer tot stand te brengen.

Vente bracht het op jonge leeftijd tot international, ondanks het feit dat hij voor een tweede klasser speelde. De speler van stadsgenoot Neptunus debuteerde in 1933 tegen Oostenrijk, maar beleefde zijn definitieve doorbraak een jaar later, toen hij vijf goals scoorde in een 9-3 afstraffing van aartsrivaal België. De nog maar tweeëntwintigjarige rechtsmidden vormde in 1934 samen met de eveneens tweeëntwintigjarige linksbinnen Kick Smit en de vierentwintigjarige midvoor Bep Bakhuys een jong maar ijzersterk binnentrio. Het zorgde voor de eerste uitbarsting van oranjekoorts, op weg naar het WK in Italië later dat jaar (‘We gaan naar Rome toe’). De toekomst leek Vente, die vooral bekend stond om het harde schot dat hij in de benen had, toe te lachen.

Over Feyenoord gesproken...

Peter van Vossen over Cruijff en het kampioenschap van 1984:

In 1984 ging ik helemaal uit mijn dak toen Feyenoord kampioen werd. Ik was net zestien jaar en zat bij thuiswedstrijden zo vaak mogelijk op de tribune. Het was ook zo mooi vanwege Johan Cruijff. Dat iemand puur uit rancune zoiets kon presteren, dat kwam je alleen maar in stripboeken tegen: Rob van de Rovers die zichzelf verhuurde voor wedstrijden en dan vier, vijf keer scoorde. Zoiets van: even Feyenoord kampioen maken.

Bron: Nederlof, De Feyenoorders, 205