Over Feyenoord gesproken...

Mario Been over Thijs Libregts:

"Toen we de kampioenswedstrijd tegen Willem II gingen spelen en ik hem vroeg of ik op de bank zou zitten, zei-ie ja. Ik liet er nota bene een toernooi in Cannes met Jong Oranje voor schieten. Maar zondags in Tilburg mocht Sjaak Troost, geblesseerd en al, wél op de bank zitten en ik werd naar de tribune verbannen. Je begrijpt, dat ik dan ook niet zo positief kan zijn over Thijs. Ik heb altijd het idee gehad dat voor hem maar één ding telde: als mijn haar maar goed zit."

Bron: Het Vrije Volk, 24-03-1990

Teun van Pelt en de strafschop voor spek en bonen...

Na afloop van de wedstrijd Ajax - Feyenoord op 13 oktober 1957 gebeurde iets opmerkelijks. Nadat de elftallen het veld hadden verlaten, kwamen twee spelers het veld weer op. De één was Ger van Mourik, de rechtsback van Ajax. De ander was Teun van Pelt, de achttienjarige doelman van Feyenoord. Van Pelt had die wedstrijd zijn debuut in het eerste van Feyenoord gemaakt. De twee werden vergezeld door de scheidsrechter, Jan Bronkhorst, en door de aanvoerder van Feyenoord, Gerard Kerkum. Er werd een strafschop genomen.

Waarom was dit zo opmerkelijk? Nou, bijvoorbeeld omdat het plaatsvond dertien jaar voordat strafschoppenseries hun intrede zouden doen in het voetbal. Die zouden, enkele lokale voorbeelden daargelaten, namelijk pas in 1970 worden ingevoerd als manier om een ontmoeting te beslissen. Er was bovendien ook helemaal geen sprake van een gelijkspel of van een bekerduel. Feyenoord had deze competitiewedstrijd met 1-2 gewonnen, dankzij doelpunten van Cor van der Gijp en Daan den Bleijker. Ook hield de arbiter het bij één genomen penalty, die raak werd geschoten. Van een strafschoppenreeks was dus geen sprake.

Over Feyenoord gesproken...

Julio Cruz over Leo Beenhakker:

"Ik heb veel aan hem te danken, we hadden echt een klik. Het was heerlijk dat er een trainer kwam met wie ik echt kon praten en die mij begreep. En niet alleen mij, maar ook de andere spelers. Hij gaf ons een ander, lekkerder gevoel."

Bron: Feyenoord Magazine, 11e Jaargang, Nummer 2, September 2017

Feyenoord in beeld...

Februari 1970: Na hevige sneeuwval proberen suppoosten het veld van De Kuip speelklaar te krijgen.

Bron: Nationaal Archief/Anefo, Fotograaf: Bert Verhoeff, CC0

Over Feyenoord gesproken...

Peter Barendse over Johan Cruijff:

"Die man was zo goed. Als hij tegenover je stond met de bal aan de voet, dan keek hij niet naar jou en niet naar de bal, maar zodra je voor de bal ging, versnelde hij en was vertrokken. En hij zette ook gewoon de training stil hè. Trainer Thijs Libregts stond er dan bij en dan moesten we allemaal naar Cruijff luisteren."

Bron: Feyenoord Magazine, 5e Jaargang, Nummer 4, November 2011

Hoe Parijs bijna het München van Feyenoord werd

“We wisten niet meer hoe we het hadden. Ik dacht werkelijk: het is gebeurd.” Aldus Pierre Vermeulen over een moment in de zomer van 1982 waarop Feyenoord, of liever Parijs, bijna terecht kwam op een bijzonder luguber lijstje. Een lijstje met daarop namen als München, Superga en Zanderij. Plekken waar vliegtuigrampen ook voetbalrampen werden.

Superga was het eerste vliegtuigdrama dat het voetbal trof. Op die heuvel in de buurt van Turijn ging in 1949, op de terugweg van een oefenwedstrijd tegen Benfica, Il Grande Torino verloren, het team dat het Italiaanse voetbal in de jaren veertig volkomen had gedomineerd. De meest bekende ramp is ongetwijfeld die van München negen jaar later. Daarbij liet, op de weg terug van een Europacupwedstrijd, een groot deel van de Busby Babes van Manchester United het leven. Bij die twee drama's bleef het niet. In de jaren die volgden is het lijstje van vlieg- en voetbalrampen uitgegroeid tot meer dan een half dozijn.

Over Feyenoord gesproken...

John van Loen over de concurrentiestrijd met publiekslieveling József Kiprich:

"Halverwege de eerste helft verspeelde ik een bal en meteen hoorde ik het publiek weer roepen. Jozsef... Jozsef. Ik zeg wel eens tegen mezelf: spits bij Feyenoord, dat is de moelijkste periode in je leven."

Bron: Het Parool, 6 december 1993

Feyenoord in beeld...

Mei 1947: Tijdens zijn laatste wedstrijd wordt Bas Paauwe gehuldigd.

Bron: Nationaal Archief/Anefo, Fotograaf: Bram Wisman, CC0

Over Feyenoord gesproken...

Eddy Treijtel over het missen van de Europacupfinale:

"Bij het feest na het behalen van de Europacup was ik minder uitbundig dan normaal. Maar ik ging niet zielig in een hoekje zitten, hoor. Vooral toen we in Rotterdam werden gehuldigd, heb ik in mijn hoofd geprent dat ik een groot aandeel had in het behalen van de Cup. En wie weet is het allemaal wel goed voor me geweest. Ik moet zeggen: als mens ben ik daarna wel rustiger geworden."

Bron: Hand in Hand, April 2013

Het doelpunt van vier miljoen gulden

Helaas staan er in spelerscontracten geen bonussen die direct in verhouding staan tot wat een doelpunt je club oplevert, anders zou Wanderson de Paula Sabino een aardig zakcentje hebben overgehouden aan de treffer die hij in een volle Kuip scoorde op 2 november 1999. De 1.92m lange Braziliaanse spits, beter bekend onder de bijnaam Somalia, bracht met zijn volley tegen Rosenborg namelijk een slordige 4 miljoen gulden voor Feyenoord in het laatje.

Dankzij het landskampioenschap een seizoen eerder, deed Feyenoord dat jaar mee aan de Champions League. Het was terecht gekomen in een groep met Borussia Dortmund, Rosenborg BK en Boavista. Feyenoord had het redelijk gedaan: er was geen wedstrijd verloren, maar er was er ook geen één gewonnen. De eerste vijf wedstrijden van de eerste groepsronde waren allemaal in een gelijkspel geëindigd. Daardoor dreigde de club, als derde in de poule, geruisloos uit het toernooi te verdwijnen.